"Nagroda" to powieść o skromnej, młodej dziewczynie, która podczas wojny narażała życie aby ratować innych. Gaëlle de Barbet jest skromną nastolatką. Razem ze swoją najlepszą przyjaciółką, Rebeką wszystko robią razem. Były sobie bardzo bliskie. Wszystko się zmieniło kiedy Francja poddała się Niemcom. Rodzina Rebeki została aresztowana i wywieziona do obozu. Gaëlle jest bezsilna. W jej domu zamieszkuje Niemiecki oficer. Rodzina dziewczyny przenosi się na strych. Jej ojca i brata zamordowano. Matka Gaëlle załamuje się psychicznie i fizycznie. Dziewczyna zdana jest tylko na siebie. Wojna zmieniła ludzi. Gaëlle wstępuje do ruchu oporu. Ratuje dzieci przed zagładą. Przed końcem wojny Niemiecki oficer proponuje Gaëlle współpracę, która ma polegać na uratowaniu i oddaniu cennych obrazów, które zostały skradzione przez Niemców. Gaëlle swą dzielną postawą i odwagą uratowała Żydowskie dzieci i obrazy. Po skończonej wojnie jej heroizm obrócił się przeciwko niej. Została oskarżona o kolaborację z wrogiem. Napiętnowana i zdradzona przez własną ojczyznę wyjechała z Lyonu. Dzięki życzliwym ludziom została modelką. Zaczęła nowe życie. Poznała o wiele starszego od siebie Roberta. Przeprowadziła się do Nowego Jorku. Gaëlle i Robert byli wspaniałym małżeństwem. Z czasem na świat przyszła Dominique. Córka skradła serca rodziców. Robert świata poza nią nie widział. Rozpieszczał swą latorośl. Szybko okazuje się, że córka ma paskudny charakter. Od najmłodszych lat Dominique wielbiła ojca a matką gardziła. Przepaść między matką a córką z roku na rok się powiększała. Nieoczekiwanie Robert umiera. Córka obwinia matkę za śmierć ukochanego ojca. Gaëlle mimo protestów córki postanawia wyjechać do Francji. Ma nadzieję iż zmiana otoczenia zbliży je do siebie. Dominique jednak ani myśli ocieplić swe relacje z matką. Nie może doczekać się wyjazdu na studia. Gaëlle postanawia pozostać we Francji. Zaczyna pracować w muzeum upamiętniającym zamordowane rodziny podczas wojny. Poznaje Christophe. Z czasem zakochują się w sobie. Dominique nie przebierając w słowach krzywdzi matkę. Kobieta jednak nie poddaje się apodyktycznej córce i wbrew niej ponownie wychodzi za mąż. Kilka miesięcy później rodzi się Daphne. Jest śliczną dziewczynką. Rok później pojawia się Pierre. Kilka lat później chłopiec umiera. Dominique nawet nie przyjechała na pogrzeb przybranego brata. Gaëlle ma żal do najstarszej córki. Z biegiem lat Gaëlle jest kochana i ma wspaniałą rodzinę. Jej wnuczka Delphine ze wszystkich sił stara się oczyścić dobre imię babci i w końcu jej się to udaje. Gaëlle ma dostać nagrodę za odwagę i godną postawę podczas wojny. Dominique nadal nie utrzymuje kontaktu z rodziną matki. Stała się zgorzkniałą i samotną starszą kobietą. Moim zdaniem powieść ta jest piękna, wzruszająca, chwytająca za serce swą dobrocią i odwagą oraz wielkiej miłości bohaterki. lektura pochłania już od pierwszych stron. Polecam. Pozdrawiam A.
