"Oskar i pani Róża" to smutna a zarazem piękna historia o chłopcu, który choruje na białaczkę. Dziesięcioletni Oskar choruje na białaczkę. Po nieudanej operacji chłopiec myśli, że to jest jego wina i że jest złym pacjentem. Rodziców uważa za tchórzy gdyż nie chcą z nim szczerze porozmawiać. Oskar zdaje sobie sprawę, że powoli umiera i nie ma już dla niego ratunku. W szpitalu poznaje panią Różę, która jest wolontariuszką. Chłopiec jako jedyny nazywa ją ciocią Różą. Łączy ich wspaniała przyjaźń. Ciocia Róża daje Oskarowi różne zadania. Wolontariuszka chce aby Oskar codziennie pisał list do Pana Boga a każdy dzień traktował jako dziesięć lat życia. Dzięki temu chłopiec przez jedenaście dni nauczył się być dzieckiem, nastolatkiem, dojrzałym mężczyzną oraz również się zestarzeć. Z dnia na dzień Oskar staje się coraz słabszy. Jedenastego dnia podczas odwiedzin cioci Róży i rodziców chłopiec czekał aż zostanie sam i będzie mógł w końcu zamknąć oczy i odpocząć. Moim zdaniem "Oskar i pani Róża" jest bardzo piękną i wzruszającą historią. Autor podjął bardzo ważne tematy jakimi są choroba i śmierć. Teoretycznie nie jest to temat tabu, wszyscy zdajemy sobie sprawę iż choroba i śmierć w życiu istnieje i nie jest to żadna nowość. Jednak jeśli chodzi o chorobę i śmierć dziecka staje się tematem trudnym i przykrym. Pozdrawiam A.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz