"Alchemik" Paulo Coelho

 

             "Alchemik" to powieść o tym aby podążać własną ścieżką, realizować marzenia a nade wszystko słuchać samego siebie.                                             Andaluzyjski pasterz postanawia wyruszyć w wędrówkę w celu odnalezienia własnego marzenia. Na swej drodze spotyka wiele przeszkód, zostaje okradziony i oszukany. Jednak jego upór dodaje mu sił aby iść dalej przed siebie i spełniać własne przygody. Pomimo własnej naiwności jest wierny i oddany swemu wewnętrznemu głosowi oraz spełnieniu i odnalezieniu własnej Legendy.                                                 Moim zdaniem "Alchemik" to piękna i magiczna powieść o szukaniu marzeń, miłości i skarbów. W lekturze jest bardzo dużo cytatów. Autor otwiera przed nami furtkę do własnego ja.

           "[...] To możliwość spełnienia marzeń sprawia, że życie jest tak fascynujące [...]"

          "[...] Okazuje się, że jestem taki jak wszyscy ludzie. Widzę świat nie taki jaki jest, lecz jaki chciałbym widzieć [...]"

          "[...] Im bardziej zbliżamy się do naszych marzeń, tym bardziej Własna Legenda staje się jedyną prawdziwą racją bytu [...]"

          "[...] Kiedy się czegoś pragnie, cały Wszechświat sprzysięga się, byśmy mogli spełnić nasze marzenie [...]"

          "[...] Kto żyje Własną Legendą, wie wszystko, co wiedzieć powinien. I tylko jedno może unicestwić marzenie- strach przed porażką [...]"

"Zjadacz czerni 8" Katarzyna Grochola

 

          "Zjadacz czerni 8" to powieść a raczej opowiadania których motywem przewodnim jest miłość. Każdy rozdział to nowa historia. Na pozór nowe losy, nowe postacie a jednak na swój sposób łączą się ze sobą. Autorka przedstawia różne rodzaje miłości. Lektura poza miłością przedstawia również moc wiary i nadziei. "Zjadacz czerni 8" to moje pierwsze spotkanie z piórem Grocholi. Mimo szerokiej głębi przekazu, lektura nie skradła mej uwagi. Jednak w przyszłości planuję poznać inne powieści autorki mając nadzieję, że zmienię zdanie i przekonam się do twórczości pisarki.                                                                                                        Pozdrawiam A.

"Pięć lat kacetu" Stanisław Grzesiuk

 

       "Pięć lat kacetu" są to wspomnienia autora z czasów kiedy przebywał w obozach koncentracyjnych Dachau, Mauthausen i Gusen. Stanisław Grzesiuk w niewoli siedział od 4 kwietnia 1940 r. do  5 maja 1945 r. W swoich zapiskach opisuje jak wyglądał każdy dzień w lagrach. Brutalność i bestialstwo nie miało końca. Głównym celem autora podczas niewoli było miganie się od pracy i organizacja jedzenia. Aby przeżyć trzeba było nauczyć się żyć. Stanisław często pisze bez ładu i składu, bez chronologii lecz wielki podziw za pamięć i szczegółowy obraz tamtych strasznych wydarzeń. Losy zamkniętych w obozie ludzi były przerażające, pozbawione wszelkich praw, godności i człowieczeństwa. Stanisław opisuje jak mordowano, upokarzano i głodzono więźniów. Z czasem widok zabijania uodpornił pozostałych. Przestali się tym przejmować. Grzesiuk poruszył również wątek seksualny a raczej homoseksualny. Przeczytałam już dość sporo książek o niewoli i obozach koncentracyjnych jednak życie seksualne wśród więźniów i ich oprawców nie był poruszany. Stasiu wspomina również o przyjaźniach, które w ciężkich czasach i warunkach zawarł z innymi. Wydawać by się mogło, że jest to niemożliwe aby w obozie nawiązać życzliwe relacje i aby przetrwały one wojnę. Stanisław mimo trudności zachował swój optymizm. Zmarł w 1963 r. na gruźlicę co było "powikłaniem" po wojnie.                                                                                                                                                       Pozdrawiam A.

"Echa" Danielle Steel

 

         "Echa" to słodko- gorzka powieść o miłości, odwadze a także poświęceniu i trudnych wyborach. Akcja toczy się w czasach I i II wojny światowej.                                                                              Beata, córka żydowskiego bankiera jest cicha, spokojna i nieśmiała. Pewnego dnia poznaje przystojnego Antoine'a , który jest francuskim arystokratą. Oboje zakochują się w sobie. Jednak ich związek nie ma prawa bytu. Rodzina dziewczyny nie zgadza się aby poślubiła Francuza. Jej obowiązkiem jest wyjść za mąż za Żyda. Rodzina Antoine'a również sprzeciwia się ich związkowi. Wbrew woli rodziny oboje postanawiają żyć razem. Beata została uznana przez ojca za zmarłą. Antoine został wydziedziczony. mimo trudności losu młodzi są szczęśliwym małżeństwem. Z czasem na świat przychodzi Amadea. Kilka lat później rodzi się Daphne. Dwa lata później Antoine umiera w wypadku. Beata nie potrafi pogodzić się z żałobą. Nastoletnia Amadea pewnego dnia informuje matkę, że wstępuje do zakonu. Z czasem wybucha II wojna światowa. Początkowo nic nie wskazuje na to aby miała stać się krzywda Żydom. Beata jednak jest niespokojna. Mimo iż od wielu lat jest katoliczką i przeszła sakrament chrztu to wciąż jest Żydówką. Wie, że prędzej czy później grozi jej i jej córkom niebezpieczeństwo. Pewnego dnia Beata i Daphne zostają wywiezione do Ravensbrück. Amadea musi opuścić klasztor aby nie narażać zakonu na niebezpieczeństwo. Młoda zakonnica obiecała wrócić po wojnie i dokończyć śluby. Podczas wojny Amadea ukrywała się u przyjaciół matki. Z czasem zrobiło się zbyt ryzykownie i musiała opuścić farmę. Po drodze trafiła w ręce niemieckich strażników i została odesłana transportem bydlęcym do obozu koncentracyjnego. Pięć miesięcy później dzięki strażnikowi który się w niej kochał, Amadea uciekła. Cały czas walczyła o przetrwanie i utrudniała Niemcom walkę. Jej życie się zmieniło. Nie była już tą samą dobrą i życzliwą dziewczyną. Brała udział w niebezpiecznych akcjach. Zakochała się w Jean Yvesie z którym spędziła wspaniałe chwile. Niestety wojna zabrała jej ukochanego. Amadea postanowiła więcej nie zbaczać z wcześniej wybranej ścieżki i wrócić do zakonu kiedy tylko będzie to możliwe. Pewnego razu poznaje Ruperta z którym jeździ na akcje. Ostateczne śluby Amadea złożyła przed ołtarzem u boku swego męża Ruperta.                                                                                                Moim zdaniem powieść jest bardzo piękna i poruszająca. Jednak autorka pozostawiła wiele niewyjaśnionych wątków przez co czuję niedosyt.                                                                                                                                                 Pozdrawiam A.

"Firefly Lane" Kristin Hannah

 

           "Firefly Lane" to piękna powieść o kobiecej przyjaźni, która połączyła dwie nastolatki na całe życie.                                                                                               Tully jest piękna i popularna w szkole. Wydawać by się mogło, że jest szczęśliwą nastolatką. Jednak są to tylko pozory. Dziewczyna czuje się samotna. Jej matka wiecznie jest nafaszerowana narkotykami, nie interesuje się córką. Tully od dziecka porzucana była przez nią i mieszkała z dziadkami. Za każdym razem kiedy matka sobie o niej przypominała i przyjeżdżała aby ją zabrać od dziadków, Tully była szczęśliwa. Pragnęła aby matka ją pokochała.                              Kate jest typową zakompleksioną szarą myszką. W szkole jej dokuczano. W domu otacza ją krąg kochającej rodziny. Pomimo ciepła domowego ogniska, Kate czuje się samotna.                                Pewnego dnia drogi Kate i Tully połączyły się w jedną ścieżkę. Dziewczyny stały się sobie bliskie i zostały najlepszymi przyjaciółkami. Z biegiem lat ich osobowość zaczęła się kształtować. Tully marzyła aby zostać sławną reporterką, chciała podbić medialny świat. Kobieta postawiła na karierę. Natomiast Kate marzyła o wielkiej miłości, rodzinie, dzieciach. Jej pasją było pisarstwo. Kate postawiła na rodzinę. Przyjaciółki wspólnie pracowały. Żywiołowa i szalona Tully pracowała na wysokich obrotach. Kate skrycie kochała się w Johnny'm, który był ich szefem. Mijały lata a przyjaźń wciąż trwała. Tully wybijała się na szczyty popularności. Kate stale pozostawała w cieniu. Pewnego razu nieśmiała Kate zawalczyła o swą miłość. Johnny i Kate założyli rodzinę. Mieli wspaniałe dzieci. Tully prowadziła swój własny program telewizyjny. Między przyjaciółkami różnie bywało. Kochały się jak siostry ale też i kłóciły się. Ich przyjaźń trwała trzydzieści lat, jednak nie zawsze było między nimi pięknie i kolorowo. Pewnego dnia Tully nieświadomie boleśnie skrzywdziła Kate. Ich drogi się rozeszły. Johnny odszedł z pracy u Tully. Kate nie odzywała się do przyjaciółki. Życie toczyło się dalej. Kilka miesięcy później przemęczona Kate dowiedziała się, że ma raka piersi z przerzutami, który wykryto za późno i nie da się już nic zrobić. Z dnia na dzień kobieta stawała się coraz słabsza. W tych ciężkich dnia mimo kochającej rodziny potrzebowała również swojej najlepszej przyjaciółki. Tully dowiedziawszy się o chorobie Kate od razu przyjechała do niej aby z nią zostać do końca i ją wspierać...                                                                                 Moim zdaniem powieść ta jest głęboko poruszająca i wartościowa oraz życiowa. Autorka ponownie pokazuje jaka siła drzemie w kobietach. Niejednokrotnie wzruszałam się czytając inne powieści autorki jednak tym razem aby dokończyć "Firefly Lane" potrzebowałam spory zapas chusteczek i musiałam robić przerwy gdyż przy jednym podejściu nie byłam w stanie dokończyć powieść. Polecam.                                                                                                                                                                                                                                                         Pozdrawiam A.

"Wyznania gejszy" Arthur Golden

 

     "Wyznania gejszy" to historia młodej dziewczynki na podstawie prawdziwych wydarzeń słynnej gejszy Mineko Iwasaki. Akcja powieści zaczyna się w roku 1929.                                                       Chiyo mieszka w malutkiej wiosce Yoroido, jest córką rybaka, ma starszą siostrę Satzu a ich matka jest śmiertelnie chora. W wieku dziewięciu lat Chiyo i jej siostra zostają sprzedane przez ojca. Chiyo trafia do renomowanej szkoły dla gejsz w Kioto. Jej siostra nie miała tyle szczęścia i trafiła do domu publicznego. Chiyo mieszkając w okiya stale myślała o tym aby odnaleźć siostrę i razem z nią uciec. Z czasem udaje jej się odszukać Satzu. Ta wyznacza konkretną datę i miejsce w którym mają się spotkać i uciec. Niestety małej Chiyo nie udaje się spotkać z siostrą. Hatsumomo, gejsza mieszkająca w okiya na każdym kroku uprzykrza życie Chiyo. Z czasem Mama, która jest opiekunką okiya stwierdza, że Chiyo ma wystarczająco duży dług a dalsza edukacja jest nieopłacalna. Dziewczynka zostaje zwykłą służącą. Pewnego razu zapłakana Chiyo spotyka Prezesa. Jej życie się zmienia. Otrzymuje od niego chusteczkę, którą traktuje jak talizman. Chiyo postanawia zrobić wszystko aby zostać sławną gejszą, dzięki czemu będzie miała szansę na ponowne spotkanie z Prezesem. Jakiś czas później w okiya zjawia się sławna gejsza Mameha, która składa propozycję Mamie. Mameha chce aby Chiyo była jej młodszą siostrą. Mameha jest również rywalką Hatsumomo. Po negocjacjach z Mamą, Chiyo trafia pod opiekę Mamehy. Dziewczynka wraca do szkoły dla gejsz. Zaczyna się uczyć jak nosić kimono, tańczyć, grać na shamishenie, układać włosy, malować się a nawet nalewać sake. Z czasem Chiyo  zmienia imię na Sayuri i zostaje sławną gejszą. Spotyka się z wpływowymi klientami. Jednak stale dąży do spotkania z Prezesem. Nadchodzi czas aby wystawić jej mizuage (dziewictwo) na licytację. Po ceremonii w której mizuage Sayuri zostało sprzedane w kobiecie zachodzą pewne zmiany. Zaczyna inaczej spoglądać na świat...                             Moim zdaniem powieść ta jest piękną historią, pełną bólu, smutku, cierpienia a także radości i miłości. Wydawać by się mogło, że świat gejsz podobny jest do prostytucji. Nic bardziej mylnego. Warto jest zapoznać się z historią Sayuri aby przestać porównywać gejsze z prostytutkami. Lektura warta uwagi i polecenia.                                                                                                                                                                                                                                                                                    Pozdrawiam A.

"Barwa ciszy" Rosamund Lupton

 

       "Barwa ciszy" to powieść piękna i magnetyczna, której akcja toczy się w mroźnej i niebezpiecznej Alasce.                                                             Matt jest dokumentalistą, który wyjeżdża na Alaskę do wioski Anaktue nakręcić reportaż. Yasmin, żona Matta pewnego dnia wyrusza na Alaskę do męża, aby się z nim spotkać. Towarzyszy jej ich dziesięcioletnia córka Ruby, która od urodzenia jest głuchoniema. Dziewczynka mimo tego, że nie słyszy to potrafi czuć słowa. Jest mądra i inteligentna. Yasmin na lotnisku dowiaduje się, że wszyscy mieszkańcy Anaktue i jej mąż zginęli w pożarze, który strawił całą wioskę. Yasmin wbrew temu co mówi policja, wie i czuje, że jej mąż żyje. Decyduje się na ryzykowną podróż i razem z Ruby wyruszają na poszukiwanie Matta. Dzięki uprzejmości jednego kierowcy ciężarówki, obie udają się w kierunku Anaktue przez mroźną Alaskę. Z czasem dziewczyny zdane są tylko i wyłącznie na siebie gdyż kierowca ciężarówki zachorował. Yasmin jest zdeterminowana i sama zaczyna prowadzić pojazd. Całą drogę jedzie za nimi cysterna, która stara się uniemożliwić im dotarcie do spalonej wioski. Ruby dostaje tajemnicze maile ze zdjęciami martwych zwierząt. Co wydarzyło się naprawdę w Anaktue? Czy Yasmin i Ruby odnajdą Matta? Kim jest tajemniczy kierowca cysterny?                                                                                                              Moim zdaniem powieść cechuje wielka odwaga, determinacja i miłość do męża i ojca. Autorka porusza wiele problemów i tematów, m.in. miłość, problemy małżeńskie, wytrwałość i zmagania dziecka.